De verrukkelijke ui op camping De Lievelinge
Niet zo heel erg lang geleden (gisteren), in een land hier niet ver vandaan (uurtje rijden), woonde een nijver volkje (Ronald, Nancy en vrienden) in een sprookjesbos (camping De Lievelinge). Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds in de schemer dansten ze met hamer en kwast rond hout en verf, en vielen pas in slaap als hun creativiteit was opgemorst.
Wij, de bezoekers zonder vrees en oordeel en olympische luiaards, loerden verrukt en horizontaal naar de vorderingen van het magische bouwsel dat verrees aan de overkant van het pad. “Waarlijk een heiligdom,” verduidelijkte een trage passant. “Chillroom!” riep een jeugdige nar. “Navelstaaryoga-ui,” fluisterde de zweefkees.
Wat verdampte uren later bleek dat elk van de drie roetetoeters het op hun eigen wijze bij het rechte eind had gehad. De verrukkelijke ui kent veel lagen.
