Klussen in Frankrijk

Nederlands klusbedrijf in Frankrijk

Werken in Frankrijk, toutes directions. Met een bus vol gereedschap en een bed, rustig aan via de Route Nationale naar je werk rijden. Onderweg een plat du jour en als toetje even struinen in de plaatselijke brocante. Wonen en werken in zo’n vers dorp, al is het maar voor een week, voelt toch als een cadeautje. Na een paar dagen logeren en een potje tafelvoetbal in de kroeg ken je wat mensen en krijgt het dorp smoel.

Wijnstreek de Haute-Marne

De Haute-Marne is fijn glooiend. Een paar honderd jaar terug was dit een wijngebied, tot het noodlot toesloeg en alle wijnstokken brandhout werden. Maar de grond is goed en de streek heeft geduld. In een dorp verderop (Coiffy-le-Haut) is een wijnboer ‘ontwaakt’. Hij heeft het vak van zijn voorvaderen weer opgepakt en de heuvels rond zijn dorp volgezet met druiven. Vorig jaar had ik spijt als haren op mijn kop dat ik maar één doos van zijn witte wijn had gekocht.

Maar ik dwaal af: vandaag gaan we luiken maken en op zoek naar een blik ‘Frans groen’ – grijsgroen, groen met een klodder zwart erin.

Typisch Franse groene verf

Groene verf in Frankrijk; de verleiding is groot, maar je weet dat het niet werkt. Een meegenomen fles pastis smaakt eenmaal in de polder ook minder. Hetzelfde geldt voor deze kleur: groen met een kloddertje zwart. Prachtig Frans. Hier werkt die kleur, maar ik weersta de verleiding om een paar blikken in te laden.

Het is zondag en de kerkklok galmt door het dorp. De luiken gaan iets later open; het dorp loopt nog in pyjama. De regels van het dorp, via de mail binnengekomen bij de nieuwe bewoners, vertellen onder andere dat je op zondag alleen tussen 10:00 en 12:00 uur lawaai mag maken, daarna: basta. Het is al geen luidruchtig dorp, maar op zondag is het helemaal een oase van hemelse rust. Op een zetel van mos klinken we aan het einde van de dag op het goede leven.

Verse daslook plukken

Vanuit mijn bed in mijn huis/werkplaats op wielen hoor ik het luik van de keuken in het werkhuis omhoog gaan. Mist ligt als een deken over het dorp en buiten slaat de kou in mijn gezicht. Binnen wachten koffie en kletspraat. De honden scharrelen onder de tafel op zoek naar kruimels; een natte snuit in je kruis.

Vandaag gaan we eerst even daslook plukken voor de pasta pesto. De look is nog nat van de dauw en smaakt fantastisch op een stokbroodje met oude kaas. Ik moet uitkijken dat ik niet volkomen uit het spoor loop met lyrische verhalen over het Franse platteland op basis van een broodje zelfgeplukte look en vier dagen werk. Maar fijn is het wel. Na de pluk verloopt de terugweg traag, want bij elk huis dat te koop staat roep ik: “Arrête!”

Natuurcamping in de Haute-Marne

De laatste werkdag. Eerst even Rob van ‘Camping Comme Ça’ helpen. Met zes handen, twee trappen, een mond vol spijkers en stoere praat is de klus voor 12:00 uur gedaan. Hij heeft daar een lekkere plek in het dal, met uitzicht op de kerk en een terras waar de glazen altijd vol zijn. Even onthouden: Camping Comme Ça in Arbigny-sous-Varennes, op een fijne dag rijden van Nederland.

Via de bakker gaan we terug naar het Franse huis. Vers stokbrood direct uit de oven; op voordat we thuis zijn. Kruimels in de schoot. De eerste was hangt aan de lijn. Het is een kleine stap, maar het voelt groots. Het huis wordt een thuis. In de tuin staan de tafel en stoel al op de plek waar de zon aan het einde van de middag langskomt. Het is mooi geweest voor vandaag. De kurk gaat eraf.