Natuurcamping aan zee met prive strand in Galicië

Noord-Spanje: Natuurcamping aan zee

Na twee dagen vrij kamperen aan de beeldschone baai Praia de Lariño, niet ver van het havenstadje Muros, maakten we gebruik van de campingtip van camperzwerver-buurman Alex. We reden in een fijn uurtje over de golven van de heuvels naar Camping Playa Barreira Leis.

De kans op een plekje op een camping stijgt sterk als je aankomt tussen 11 en 12 uur, wanneer andere gasten vertrekken. Logisch zou je zeggen, maar logistiek en ritmisch zitten we er vaak faliekant naast. Er zijn echter momenten dat een stevige katholieke opvoeding handig van pas komt; om een opperwezen aan je zijde te hebben die gewoon even een plekje voor je ritselt in ruil voor een paar keer deemoedig en devoot bidden. Althans, ik dacht dat het zo werkte.

Met deze en andere gedachten kwamen we bij de receptie aan en verdomd: het werkte! Sterker nog, we kregen de keuze uit drie prachtige plekken op de diverse terrassen, met uitzicht op de zee en het stadje aan de overkant van de baai. De campingbaas, een vrolijke kerel die net als de rest van de Spanjaarden ruim een kop kleiner was dan wij maar groots in gastvrijheid, typte ons met twee vingers in het systeem en — hasta la pasta — we konden gaan staan.

Camping aan het strand in Galicië

De slagboom stond verroest, werkloos en uitnodigend omhoog. Altijd een goed teken. Ik krijg uitslag van die dingen; daarnaast gaat er een groot wantrouwen van uit dat totaal niet strookt met mijn vakantiegevoel. Eerder bekruipt me een gevoel van opsluiting, taakstraf of een enkelband om te kunnen douchen. Een ochtendappel in de brandende zon waar je getreiterd wordt door een doorgedraaid animatieteam, dat werk.

Maar ik dwaal af. Hier is alles pais en vree: een fijn zeewindje door de bomen, plenty schaduw en een heus privéstroompje voor de deur. Rond een uur of drie wordt er druk gebakken, gegeten en gedronken. De tongen komen los en het wordt gezellig Spaans rumoerig. Rond zes uur duiken we de campingbar in. Dochterlief zit te juichen aan de toog voor olympische records en wij zitten happy op het terras met een calimocho. Zondagskinderen in Spanje.

Praktische informatie

Je kunt hier fijne huisjes huren. In het restaurant kun je een eenvoudige hap en slok bestellen. Er is een minisupermarktje en in de ochtend komt er een luidruchtige, grappige bakker het terrein op gescheurd. Het privé stroompje is om te huilen zo mooi en vaak compleet verlaten.