Kamperen met muziek in Frankrijk
De Nederlandse werkbroek hangt in de wilgen. In mijn handen nu geen kwast of hamer; ze liggen heerlijk werkloos op het stuur. Het hoofd weet het nog niet, daar is het nog een drukte van belang: een gekkenhuis gevuld met flipperkasten. Elke dag wordt het nu wat rustiger daarboven. Over een week of twee is het weggemorsed en kan ik moeiteloos een hele dag lanterfanten en niksen op olympisch niveau.
Jammen op de camping
Dirk, de eigenaar van muziekcamping Les Crêtes du Lac de Marcenay, nodigde ons uit voor een nacht blues in het bos. Bij aankomst lag Dirk te pitten in de buurt van de receptie; een relaxter welkom kun je niet krijgen. Zijn oase ligt aan de Route du Crémant — ook al een goed teken, vind ik zelf — en iets boven de Morvan aan de D965. Aan het bos met open plekken en plenty schaduw ligt een fijn meertje. Voor de directe verkoeling van de oververhitte, kersverse gasten is er een zwembadje, en voor de ziel wordt er wat piano gespeeld.
Het is nog te vroeg voor de blues. Pas als de schemer binnensluipt, begint de bas te lopen en vallen de gitaren en drums hem bij. Aan de bar is de dorst snel gelest en “Brown Eyed Girl” gaat er lekker in. Na een paar glazen wijn en een golf van akkoorden is mijn kussen de fijnste plek en daal ik binnen een seconde af naar dromenland.
