Vrij kamperen in Spanje

Campervakantie in Noord-Spanje

Noord-Spanje, Cantabrië – Iets buiten het dorp San Vicente de la Barquera verhuurt een boer zijn heuvel aan iedereen die hem € 10,- per nacht per camper betaalt. We staan eersteklas. De heuvels glooien precies op een prettige manier naar zee; zwart-witte koeien steken scherp af tegen de fletsblauwe lucht als op een fijn schilderijtje. Paarse bloemetjes vallen op in het groene geweld van gras en klaver. Het is heiig en je proeft het zout van de golven die kapotslaan op de rotsen.

Aan het einde van de dag verzamelen de surfers, camperzwervers, wandelgekkies en andere professionele wegwezers zich op de heuvel buiten café “El Rayo Verde”. Het is een grasheuvel met uitzicht op de oceaan en, met een beetje mazzel, het spektakel van de zon die wegzakt in zee. Een paar barren en keukens voor een hap en een slok; meer is het niet, maar het is ruim voldoende.

Boetes voor vrij kamperen in Spanje

Twee types van het Spaanse staatsbosbeheer bespoedigden onze tocht naar El Rayo Verde door ons te beloven dat, als we op onze eersteklas staanplaats zouden blijven overnachten, het ons € 500,- voor de staatskas zou kosten. Kijk, met dit soort info kan ik wat. Als een goed getrainde haas pakte ik ons kamp in en verdwenen we in een stofwolk richting de kroeg.

In de achteruitkijkspiegel zag ik een Land Rover met Nederlands kenteken vlak op mijn bumper: een gelijkgestemde, een goede verstaander van een half woord en een heel dreigement met de hand op de knip. Het bleken Marlies en Koen te zijn. Zo’n streep door de rekening en het verlies van een magnifieke slaapplek schept een band. Verdriet bestrijd je het best samen, en dan nog het liefst met een koud drankje. Na vijf minuten kwamen we erachter dat Marlies op mijn oude school mijn dochter les had gegeven en dat Koen uit Alkmaar wist waar onze woonboot lag. Het werd een lange, plezierige avond waarbij de zon als een dief in de nacht ongezien onderging.

Vrij kamperen wordt in Spanje min of meer gedoogd, behalve aan de Middellandse Zeekust, in natuurgebieden en in toeristische gebieden. Direct naast een camping staan wordt vaak ook niet gewaardeerd. Verder hoorden we van diverse Spanjaarden dat je in overtreding bent zodra je stoelen en dergelijke naast je camper zet.

Jeugdherinneringen

Begin jaren 70 reden we met de Lelijke Eend richting Marokko. Ik zat achterin en Jaap en Mieke (dit was de tijd dat je de eventuele kloof tussen ouders en kind kon verkleinen door je ouders bij hun voornaam te noemen) zaten voorin. Spanje was een verdoemd land, want Franco was nog aan de macht en de falangisten marcheerden daar nog bars en zwart door de straten. Basken waren oké; ze hadden een bloedhekel aan het Spaanse fascisme en een onuitroeibare onafhankelijkheidsdroom. Dus bij San Sebastián schoten we de bocht door richting Portugal om zo min mogelijk op het verfoeide Spaanse asfalt te rijden.

Ik weet nu niet meer of het bij de Frans-Spaanse grens was of de Spaans-Marokkaanse, maar bij een van de twee moest Jaap eerst naar de kapper om het land in te komen. Portugal was tof: de Eend in de duinen geparkeerd, sardientjes direct van de vissers die hun boten op het strand trokken… Als ik de geur van gebakken sardientjes ruik, dan zie ik het weer zo voor me.

Onderweg vertelde Jaap me enthousiast de meest gruwelijke verhalen over de duivelse Guardia Civil en de toen nog gebruikelijke wurgdood in de arena voor drugssmokkelaars en andere misdadigers. De angst voor de Spaanse sterke arm zat er goed in, zal ik maar zeggen. Het punt dat ik wil maken, is dat ik een sterke reflex heb om me conflictvermijdend op te stellen als het om contact met de Spaanse overheid gaat.

Maar goed, ondertussen is Spanje een fijn, modern land geworden. Het eten en drinken is prima de luxe, Franco heeft alweer een poos een fijn tuintje op zijn buik en ik kom er graag. Het zal gekomen zijn door het plezierige gezelschap, de zon, het zout op mijn huid en een buik vol wijn dat ik mijn motto – met een enorme boog om eventuele conflicten met Spanjaarden heen – uit het oog verloor.

We waren gewaarschuwd: je mag hier niet overnachten, op straffe van boetes van € 500,- tot € 5000,- per overtreding. Kort verhaal lang: om 23:00 uur kwam ik (kwamen we) dan toch nog in conflict met de Policía Nacional. Hoewel, conflict is een groot woord; afgezien van de dreigende zwaailichten in de nacht en het noteren van onze kentekens waren ze uitermate vriendelijk en voorkomend. De boodschap stond ons alleen op dat tijdstip niet aan: oprotten.

Ook iets later, op onze verse slaapplek op een parkeerplaats langs de kant van de weg met een slaapmutsje aan de lippen tegen de schrik, stopten de blauwe zwaailichten weer naast de Land Rover en de camper. Charme en een eilandersmentaliteit zijn mooie dingen: Marlies redde de nacht “zoals een vrouw alleen” (vrij naar De Dijk).

Spanje / Galicië . Fijne camping aan zee met prive strand