Het is maar goed dat een huis, schuur of grond kopen in het buitenland meer vergt dan alleen pinnen.
Het valt me ook op dat makelaars altijd dicht in de buurt zitten van cafés waar ik graag een wijntje drink.
Koffie met cognac of een glas wijn aan de toog in een fijne Bar Tabac, opgeteld bij mijn impulsieve, enthousiaste karakter, in combinatie met een fel verlichte etalage van een l’agent immobilier op de route naar mijn slaapplek, had een financiële ramp kunnen worden. Gelukkig is de aanschaf van een treinstationnetje, een watermolen of een oude schuur aan een koele rivier niet zo eenvoudig als het aanlengen van je Pastis met water. “Geduld is een schone zaak” of “popelen van ongeduld”? Meestal is het dat laatste.
Na anderhalf jaar zoeken werd ik op een donderdag vanuit Frankrijk gebeld door mijn vriend Sander. Er stonden twee schuren te koop op de berghelling iets boven het dorp. We moesten nu smeden, want het ijzer was heet – of iets in die trant. Geduld mag dan een schone zaak zijn, maar haast was nu geboden. Kijk, met dit soort berichten kan ik goed en vlot overweg en de tickets voor de Eurostar naar Parijs en het vliegtuig naar Rodez waren pijlsnel besteld.
Het eerste stuk, Amsterdam-Parijs, deed ik met de spreekwoordelijke twee vingers in de neus. Aangekomen op Gare du Nord nam ik het zekere voor het onzekere en besloot niet te zwichten voor de verleidingen van de terrasjes die aan de overzijde naar me wenkten. Kordaat nam ik de metro naar Orly, maar omdat ik veel te vroeg was, nam ik een glaasje wijn en miste het vliegtuig.
Omdat de hele route met militaire precisie als een domino-day was opgebouwd, lazerde het hele Franse kaartenhuis nu in elkaar. Op dat soort momenten verandert mijn hoofd in een soort kermisattractie met een luide fluittoon; dat is niet handig. Als Anaïs de slaaptrein naar Toulouse niet had geboekt, dan liep ik vermoedelijk nu luid schreeuwend en vervuild rond in Parijs. Ik hou van treinen, en het meest van slaaptreinen.
Vanuit Toulouse naar de berg was het drie uur rijden; in Nederland zit je dan al aan de mosselen met friet of de curryworst. Maar Frankrijk is groot. Op 500 meter hoogte begon het te sneeuwen. Schuur nummer één lag begraven onder een prachtige, dikke laag sneeuw. Het uitzicht was magnifiek, de muren zeker een meter dik en het dak was hier en daar met asbest gerepareerd. In Nederland gaat dan het luchtalarm af, maar in Frankrijk vinden ze asbest pas de probléme.
Schuur twee lag op 1100 meter, onderdeel van een hameau (gehucht). Wat een heerlijke schuur: een prachtig dak van lauze (een soort dakpan van kalksteen, zandsteen of leisteen), dikke muren, balken waar je de boom nog in ziet zitten en een toffe broodoven. Rondom de schuur lag een brede strook gras met daarachter een beschutte tuin. Op één minuut lopen, via een klein laantje met aan weerszijden bomen, ligt de rest van de tuin met uitzicht op het dal.
In het gehuchtje woonde nog één bewoner: een oud minivrouwtje dat je zou kunnen verwarren met een olijfboompje in een grijze trui. Ze was niet in een gulle praatbui en schuifelde traag haar huis in. Als ze al de woorden die ze wilde gebruiken gevonden had, dan had ik er niets van verstaan, want mijn oren zaten dicht. 1100 meter is ook wel absurd hoog voor iemand die gewend is om 3,5 meter onder zeeniveau te slapen.
Schuur twee voelde als een oude jas voor ons. De makelaar werd gebeld en de koop gesloten. Iets verderop zijn twee skipistes en aangezien er sneeuw was gevallen, was de horeca open. We vonden een plek bij de haard en proostten op schuur nummer twee. Ik voelde me très heureux en oefende mijn Franse blik in de wc-spiegel.
De koop gesloten klinkt heel definitief en lekker kordaat , maar eerst moet er nog een mannetje komen om het water op te zoeken en de gemeente nog akkoord geven op de aanvraag voor de woonbestemming, et cetera. Er gaan vermoedelijk nog heel veel mannetjes komen. Ik vind het best. Vive la France!
