De Covid jaren .
Orange is the new tent
De Coronatijd; ik was het alweer bijna vergeten. Anderhalve meter afstand, bijna knokken in een nagenoeg lege supermarkt. Wc-papier werd gehamsterd; je kunt het je nu niet meer voorstellen. In maart ging de wereld op slot. Het was toen ook al bijna zomer qua temperatuur. God, wat een heerlijke zomer was het. Avondklok, reisverbod, huidhonger. De kroegen waren dicht. De straten van Amsterdam waren leeg, maar de stad zelf niet, want iedereen zat op driehoog achter. Je moest een hond of een goed excuus hebben om op straat te mogen lopen. De prijzen voor honden stegen als een raket. Repressie: je werd voor het minste of geringste op de bon geslingerd. Mondkapjesplicht, afstand houden, avondklok. De boete was volgens mij vanaf € 95,- per persoon voor volwassenen.
Het werk raakte ook pijlsnel op; je kon vaak niet meer werken door de nieuwe wetten en bepalingen. De machines kwamen piepend tot stilstand. Thuiswerken werd de norm en de boa’s van de handhaving kwamen zelden of nooit bij ons langs.
Die hele lente en zomer waren we in de tuin bezig om onze receptuur voor pizza, brood en pasta uit onze buitenoven te verbeteren. Ondertussen hielden we scherp in de gaten wanneer de grenzen weer open zouden gaan. Zoon Django had zijn ‘gap year’ wel heel ongelukkig uitgekozen. Zijn rugzak voor Australië stond stof te vangen in zijn kamer. We stonden als atleten klaar voor de start om te vertrekken; elk vaccin hadden we al binnen en het gele boekje lag al in de auto. Australië was vervangen door Italië, wat binnen bereik lag van wat kon en mocht. Daarnaast waren we erg benieuwd naar de Italiaanse keuken geworden na ons eigen geklooi met pizza- en pastagerechten.
Om het wachten dragelijk te maken, bedachten we verrukkelijke stunts en voerden we grappige ideeën ook echt uit. Iets waar het vóór corona nog weleens aan schortte. ‘Geen tijd’ was nu geen excuus meer.
Tweede hands reddingsvlot kopen
Reddingsvlotten op zeewaardige boten moeten elk jaar gekeurd worden. Als een eigenaar van een jacht denkt dat het tijd is voor een nieuw vlot, kun je voor een leuk bedrag zo’n oud vlot aanschaffen. Het zit verpakt in een soort hardplastic huls waar een touw uit hangt. Als je daar hard aan trekt, blaast het vlot zichzelf op — als het goed is.
Ons vlot voldeed aan alle verwachtingen en blies zichzelf heel vlot op: van cocon naar een enorme, feloranje dobber. Aan boord bleek ook een soort noodpakket aanwezig te zijn. De noodvuurpijl was al gauw enthousiast gevonden. Net toen ik zei: “Niet afsteken!”, schoot de pijl als een raket uit de rietschoot en knalde op een kilometer hoogte met een enorme klap uit elkaar. Een hel oranje licht, dat tot in Amsterdam gezien kon worden, daalde heel langzaam aan een miniparachute naar beneden.
Je kunt niet boos worden op die gasten. Ik snap het heel goed; het was trouwens een kwaliteitsvuurpijl. Minutenlang zweefde hij langzaam naar de weides verderop. Als we echt in nood hadden gezeten, had deze pijl ons zeker gered. Het vlot bleek ook superleuk om te gebruiken als toffe tent met luchtbedden als wanden, of gewoon om vol te gooien met water als minizwembad.
Lees ook !
Hoe maak je zelf een pizzaoven , die ons gered heeft van totale verveling in corona tijd .
Hoe maak je zelf een hottub die ons ook weer gered heeft van de totale gekte in Covid tijd .
